រឿងរ៉ាវនៅពីក្រោយរូបភាព
នៅពេលដែលខ្ញុំក្រឡេកមើលរូបភាពនេះឡើងវិញ អារម្មណ៍ដំបូងដែលហោះមកប៉ះក្នុងចិត្ត គឺភាពត្រជាក់ស្របនៃខ្យល់ភ្នំ និងក្លិនដីសើមនៅមណ្ឌលគីរី។ កាលពីថ្ងៃទី ២១ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៤ គឺជាពេលវេលាដែលខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរកម្សាន្តទៅកាន់ទឹកដីភាគឥសាននៃប្រទេសយើង។
មណ្ឌលគីរីនាពេលនោះ ប្រៀបដូចជាឋានសួគ៌ធម្មជាតិដែលមិនទាន់មានការកែច្នៃច្រើន។ ក្នុងខែសីហា ដែលជារដូវវស្សា ភ្នំទាំងឡាយត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយពណ៌បៃតងខ្ចី រីឯអ័ព្ទពណ៌សស្តើងៗតែងតែអណ្តែតកាត់តាមចន្លោះជ្រលងភ្នំ ធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពទាំងមូលមើលទៅដូចជាផ្ទាំងគំនូរ។
តើមានអ្វីកើតឡើងនៅពេលនោះ?
ខ្ញុំចាំបានថា នៅថ្ងៃនោះ មេឃទើបតែរាំងភ្លៀងថ្មីៗ។ ផ្លូវដីក្រហមដែលជាលក្ខណៈពិសេសរបស់មណ្ឌលគីរី បានប្រែជាសើមរអិលបន្តិច ប៉ុន្តែវាបានផ្តល់នូវពន្លឺចាំងផ្លាតយ៉ាងស្អាតនៅពេលព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមចេញមកវិញ។ ក្នុងខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងឈរមើលសមុទ្រឈើ (ឬវាលស្មៅភ្នំ) ខ្ញុំក៏បានដកកាមេរ៉ាមកថតយកទិដ្ឋភាពនេះទុក។
អ្វីដែលធ្វើឱ្យរូបភាពនេះមានតម្លៃសម្រាប់ខ្ញុំ គឺដោយសារវាបានកត់ត្រានូវ៖
- ភាពស្ងប់ស្ងាត់៖ គ្មានសម្លេងឡានម៉ូតូអ៊ូអរ គឺមានតែសម្លេងខ្យល់ និងសត្វយំ។
- ភាពស្រស់បំព្រង៖ ព្រៃឈើកាលពី ១០ ឆ្នាំមុន នៅមានភាពក្រាស់ឃ្មឹក និងសំបូរទៅដោយជីវជាតិ។
- អនុស្សាវរីយ៍៖ វាជាការធ្វើដំណើរដែលបង្រៀនឱ្យខ្ញុំស្គាល់ពីតម្លៃនៃធម្មជាតិ និងការរស់នៅបែបសាមញ្ញរបស់បងប្អូនជនជាតិដើមភាគតិច។
សរុបមកវិញ
ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងហួសទៅជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែរូបភាពមួយសន្លឹកនេះនៅតែដាស់តឿនឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់ភាពស្រស់ត្រកាលនៃខេត្តមណ្ឌលគីរីជានិច្ច។ រាល់ពេលមើលរូបភាពនេះ ខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯងថា “តើមណ្ឌលគីរីឥឡូវនេះ ប្រែប្រួលទៅជាយ៉ាងណាហើយ?”
សំណួរសម្រាប់មិត្តអ្នកអាន៖ តើអ្នកធ្លាប់ទៅលេងមណ្ឌលគីរីដែរឬទេ? ហើយតើអ្នកមានរូបភាពអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ៗដែលចង់ចែករំលែកដែរដែរឬទេ?
@Khirance