តើអ្នកធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងរត់ក្នុងភក់ទេ? ទោះខំប្រឹងលើកជើងបោះជំហានខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏វានៅតែជាប់គាំង ហើយកម្លាំងចិត្តក៏កាន់តែថយចុះទៅៗ។ ក្នុងនាមជានិស្សិត យើងត្រូវបានគេសរសើរថាជា "ទំពាំងស្នងឫស្សី" ជា "ក្តីសង្ឃឹមរបស់គ្រួសារ" ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់មើលឃើញទេថា នៅពីក្រោយស្នាមញញឹមពេលជួបមិត្តភក្តិ គឺជារាត្រីដ៏វែងឆ្ងាយដែលពោរពេញដោយការសង្ស័យលើសមត្ថភាពខ្លួនឯង។
ខ្ញុំចាំបានថា មានយប់មួយ ម៉ោងប្រហែលជា ២ រំលងអធ្រាត្រ។ ខ្ញុំអង្គុយសម្លឹងមើលកែវកាហ្វេដែលត្រជាក់ស្រេបនៅលើតុ។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំឡើងក្រហមព្រោះតែការអត់ងងុយ ដៃរបស់ខ្ញុំញ័រតិចៗពេលកាន់ប៊ិច។ នៅពេលនោះ សំណួរមួយបានលោតឡើងក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំងៗថា៖ "តើខ្ញុំកំពុងធ្វើអ្វីឱ្យប្រាកដ? បើបន្តទៅទៀត តើវាពិតជាមានតម្លៃមែនទេ?" ទឹកភ្នែកដែលខំទប់ជាយូរ ក៏ចាប់ផ្តើមស្រក់ចុះមកលើទំព័រសៀវភៅ។ វាគឺជាចំណុចដែលទាបបំផុតក្នុងជីវិតជានិស្សិតរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំជិតនឹងសម្រេចចិត្តដើរទៅសុំច្បាប់ឈប់រៀននៅព្រឹកស្អែក។
ប៉ុន្តែ... នៅកណ្តាលភាពងងឹតនោះ អ្វីម្យ៉ាងបានកើតឡើង។ ខ្ញុំបានប្រទះឃើញកំណត់ត្រាចាស់មួយដែលខ្ញុំធ្លាប់សរសេរកាលពីឆ្នាំទី ១។ ក្នុងនោះមានប្រយោគមួយឃ្លាដែលសរសេរថា៖ "កុំភ្លេចថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចាប់ផ្តើម"។ ស្រាប់តែពេលនោះ រូបភាពថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំទទួលបានលទ្ធផលជាប់បាក់ឌុប រូបភាពប៉ាម៉ាក់ញញឹមទាំងទឹកភ្នែក និងក្តីស្រមៃដែលចង់ក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានតម្លៃក្នុងសង្គម បានរត់មកក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំដូចជាខ្សែភាពយន្ត។
វាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ថា ការរៀនសូត្រមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រមូលចំណេះដឹងដាក់ក្នុងក្បាលដើម្បីយកពិន្ទុ A នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា "ការហ្វឹកហាត់ភាពធន់នៃផ្លូវចិត្ត"។ រាល់ទំព័រសៀវភៅដែលយើងអានមិនយល់ រាល់ការប្រឡងដែលយើងធ្វើមិនបានល្អ វាមិនមែនជាសញ្ញាប្រាប់ឱ្យយើង "ឈប់" ទេ ប៉ុន្តែវាជាសញ្ញាប្រាប់ឱ្យយើង "សម្រាក រួចរៀនដើរតាមរបៀបថ្មី"។
ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំលែងបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យរៀនដើម្បីតែពិន្ទុទៀតហើយ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរៀនដោយក្តីមេត្តាចំពោះខ្លួនឯង។ ខ្ញុំប្តូរពីការអានសៀវភៅ ៥ ម៉ោងជាប់គ្នា មកជាការអាន ២០ នាទី រួចសម្រាកមើលមេឃ ៥ នាទី។ ខ្ញុំប្តូរពីការបន្ទោសខ្លួនឯងពេលធ្វើលំហាត់មិនចេញ មកជាការសួរសំណួរទៅកាន់មិត្តភក្តិ និងគ្រូជំនួសវិញ។
លទ្ធផលដែលទទួលបាន មិនមែនគ្រាន់តែជាពិន្ទុដែលប្រសើរឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺ "សេចក្តីសុខ"។ ខ្ញុំបានរកឃើញថា ក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំវាមិនបានបាត់ទៅណាទេ វានៅទីនោះជានិច្ច គ្រាន់តែវាត្រូវការភាពអត់ធ្មត់បន្តិចទៀតប៉ុណ្ណោះ។
មិត្តភក្តិជានិស្សិតទាំងអស់គ្នាអើយ! ប្រសិនបើថ្ងៃនេះអ្នកមានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយ ឬចង់បោះបង់ចោល សូមដកដង្ហើមឱ្យវែងៗ រួចប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ "ការសម្រាក មិនមែនជាការចុះចាញ់ទេ"។ ជីវិតនិស្សិតប្រៀបដូចជាការរត់ប្រណាំងចម្ងាយឆ្ងាយ អ្នកមិនចាំបាច់រត់ឱ្យលឿនជាងគេគ្រប់ពេលឡើយ សំខាន់បំផុតគឺ "កុំឈប់ដើរ"។
ចូរកុំឱ្យកែវកាហ្វេដែលត្រជាក់ស្រេប និងរាត្រីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ បំផ្លាញក្តីស្រមៃដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់អ្នកឱ្យសោះ។ អ្នកពូកែជាងអ្វីដែលអ្នកគិត ហើយអ្នករឹងមាំជាងអ្វីដែលអ្នកកំពុងមានអារម្មណ៍នៅពេលនេះ។
ចុះអ្នកវិញ? តើធ្លាប់មានយប់ណាមួយដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាចង់បោះបង់ចោលដែរទេ? តើអ្វីជាកម្លាំងចិត្តដែលធ្វើឱ្យអ្នកបន្តដំណើរមកដល់ថ្ងៃនេះ? ចែករំលែករឿងរ៉ាវរបស់អ្នកក្នុង Comment ខាងក្រោមមក ដើម្បីលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក!
@Khirance